Sanspace

சாத்தான் வேதம் ஓதுகிறது..

0 notes &

Edible pillaiyaar ;) Sambarla karaichiralaam! We don’t crucify out #God! We dunk him in the sea! :D

Edible pillaiyaar ;) Sambarla karaichiralaam! We don’t crucify out #God! We dunk him in the sea! :D

Filed under god

0 notes &

நான் பெற்ற செல்வம்

"அப்பா போலாம்"

"எங்கடா?"

"வீட்டுக்கு"

"மழை பெய்யுதுல்ல குட்டிமா. நின்னவுடனே போயிரலாம்."

அந்த பெரிய வணிக வளாகத்தின் வாயிலில் திடீர் மழை சிறு கூட்டத்தை தேக்கியிருந்தது. இருந்த கொஞ்ச பேர் வாயிற்படிக்கட்டுகளை ஆக்கிரமித்திருந்தோம். சிலர் நனையலாமா காத்திருக்கலாமா என்ற குழப்பத்தில் நின்றிருந்தனர்.

"அப்பா நனையலாம்."

இந்த குட்டிப்பெண்தான் இப்போதைக்கு பொழுதுபோக்கு. அவளது அப்பா மழையை ரசிப்பதாய் தெரியவில்லை. கைக்கடிக்காரத்தை அடிக்கடி பார்த்த வண்ணம் இருந்தார்.

"இப்போ வேணாம் கண்ணு. நாளைக்கு பள்ளிக்கூடம் இருக்குல்ல. ஐஸ்கிரீம் வேற சாப்பிடற. இன்னொரு நாள் நம்ம வீட்டு மாடில நனையலாம். சரியா?"

"ம்ம்.."

குழந்தை இப்போது ஐஸ்கிரீமை அவ்வளவு விரும்புவதாகத் தெரியவில்லை. இன்னொரு வாய் எடுத்து வாயில் போட்டுக்கொண்டு சுற்றும் முற்றும் பார்க்கத் தொடங்கியது.

கொஞ்சம் பேர் நனைந்தபடி கிளம்பினார்கள். சில பேர் ஆட்டோ கூப்பிட்டார்கள். சில பேருக்கு கார் வாயில் முன் வந்து ஏற்றிக்கொண்டு போனது. அப்பாவின் மடியில் அமர்ந்து கொண்டு எல்லோரையும் நோட்டம் விட்டுக் கொண்டிருந்தது குழந்தை. ஐஸ்கிரீம் தீர்ந்துவிட்டது.

அக்கம் பக்கம் பார்த்துவிட்டு ஒரு ஓரமாய் தூக்கி போட்டது காலி டப்பாவை. அப்பா திடுக்கிட்டு குழந்தையை நோக்கினார்.

"குப்ப தொட்டி இல்லப்பா. நீ வேணா பாரு."

குட்டி விரலால் ஒரு மூலையை சுட்டிக்காட்டியது குழந்தை. சரிதான். ஏற்கனவே சில குப்பைகள் எறியப்பட்டிருந்தன. அந்த இடத்தில் ஒரு குப்பை தொட்டி அவசியம் தேவை.

அவளது தந்தையின் முகம் மாறியிருந்தது. குழந்தை காட்டிய திசைகளில் ஏற்கனவே வீசப்பட்டிருந்த காகிதக் குப்பைகளை பார்த்தார்.

"குட்டிமா, இல்லங்கறதுக்காக இப்டி போடக்கூடாதுடா. எங்க இருக்கோ அங்க தான் கொண்டு போடணும்."

"அப்போ அதெல்லா?"

மற்ற குப்பைகளைக் காட்டினாள். குழந்தை குழம்பியிருந்தது. அதைப் பொருத்தவரை விதிகள் எல்லாருக்கும் தானே. எனக்கு சுவாரஸ்யம் கூடியது. அந்த மனிதரின் மேல் ஒரு மரியாதை வரத் தொடங்கியிருந்தது. அவரின் பதிலை ஆவலுடன் கவனிக்கத் தொடங்கினேன்.

"தங்கக்குட்டி, நீ நல்ல பொண்ணுதான. அப்பா சொன்னா கேப்பல்ல."

அவர் மிருதுவான குரலில் பேசினார். தவறியும் அதட்டி விட கூடாதென்ற கவனம் தெரிந்தது.

"மொதல்லியே யாராவது போட்டிருந்தா கூட, குப்பை தொட்டி தவிர மத்த இடத்துல குப்ப போடக்கூடாது. புரிஞ்சதா?"

"ம்ம்"

குழந்தை தெளிந்ததாய் தெரியவில்லை. குப்பையை வெறித்தவாறிருந்தது.

"எங்க போடணும்?"

அவர் விடுவதாயில்லை. என்னை தவிர ஒரு சிலரும் பார்த்தும் பார்க்காதவாறு இதை கவனிக்கத் தொடங்கியிருந்தனர்.

"தொட்டி எங்க இருக்கோ அங்கதான் போடணும்." சற்றே தெளிந்திருந்தாலும் குழந்தையின் குரல் சுரத்தின்றியே ஒலித்தது.

"குட்டிமா எந்திரிங்க."

அவர் குரலில் மென்மை கூடிக்கொண்டே போவது போல் தோன்றியது. குழந்தை அடுத்த நிகழ்வை எதிர்பார்த்திருக்க வேண்டும். எழுந்து அப்பாவின் விரல் பிடித்தது. இருவரும் நகரத் தொடங்கினர் அந்த காலி டப்பாவை நோக்கி. கொஞ்சம் சிலிர்த்தாற்போலிருந்தது எனக்கு.

அங்கே சென்றதும் டப்பாவை எடுத்துக்கொண்டது குழந்தை. இருவரும் மறுபடி வளாகத்தின் உள்ளே சென்றனர். பார்த்துக் கொண்டிருந்த அனைவரின் பார்வையிலும் வியப்பு, மரியாதை, பாராட்டு என கலவையான உணர்வுகள் தெரிந்தன.

உள்ளே எட்டிப் பார்த்தேன். சற்று தூரத்தில் வைக்கப்பட்டிருந்த தொட்டியில் குப்பையை போட்டதும் அப்பாவிடம் திரும்பி கையை நீட்டியது குழந்தை. அவர் வாரியெடுத்து முத்தமிட்டு கையில் வைத்துக்கொண்டு வாயிலை நோக்கி வர ஆரம்பித்தார்.

குழந்தை இதை பெரிதாக எடுத்துக் கொண்ட மாதிரி இல்லை. பழைய படி சுற்றிலும் நோக்கத்தொடங்கியிருந்தாள். ஆனால் அவருக்கு கூட்டத்தில் சிலர் பார்ப்பது இந்நேரம் தெரிந்திருந்தது. சங்கோஜமாக உணர்ந்தார்.

யாரையும் பார்க்காது வாயிலில் பெய்யும் மழையை பார்த்தவாறு பழையபடி அமர்ந்து கொண்டார். மழலை மடியில் அமர்ந்துகொண்டு மழைக்குள் எதையோ தேடிய வண்ணமிருந்தது.

அவரிடம் போய் பேசத்தோன்றியது. அசௌகரியமாய் உணர்வாரென்பது அப்பட்டமாய் தெரிந்தது. இதைப்பற்றி எழுதவேண்டுமென்று எனக்குள் சொல்லிக் கொண்டேன்.

குழந்தை மடியிலிருந்து மேலே கை நீட்டி அவரின் கன்னத்தை தட்டி தூரத்தில் மழையில் எதையோ காட்டி சிரித்தது. அவரின் முகத்தை பார்க்கும் முன் குறுக்கே யாரோ வந்தார்கள்.

"ஆமாடா, ரொம்ப பெய்யுது"

சலிப்போடு போனில் பேசியவாறு ஒரு வாலிபர் அவர்களுக்கு அடுத்தாற்போல் வந்து நின்றார். இருவரும் நிமிர்ந்து அவரை நோக்கினர். கையில் எதையோ வைத்து உறிஞ்சிக்கொண்டிருந்தார் இந்த புதியவர். போனை வைத்து விட்டு மறுபடி மழையை பார்த்தார். கையிலிருந்த பானம் தீர்ந்திருந்தது போலும். லேசாக ஆட்டிப்பார்த்து விட்டு அதே மூலையில் விட்டெறிந்தார்.

சுருக்கென்றிருந்தது எனக்கு. முன்னகர்ந்து குழந்தையை நோக்கினேன். அந்த வாலிபரையே வைத்த கண் வாங்காது பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். அவள் தந்தை செய்வதறியாது குழந்தையையும் குப்பையையும் பார்த்தார். அவர் முகத்தில் ஒரு ஆயாசம் தெரிந்தது. அந்த வாலிபரின் மேல் அசாத்தியக் கோபம் வந்தது என் மனதினுள்.

கூட்டத்தில் சிலரும் அவரை முறைக்கத் தொடங்கியிருந்தனர். பேசி விட்டு போனை வைத்தவர் கீழிருந்து அவரையே பார்த்துக் கொண்டிருந்த குழந்தையை கண்டார். சுற்றியும் சிலர் பார்ப்பதையும் உணர்ந்தார். அவருக்கு என்னவென்று புரிந்திருக்கவில்லை.

குழந்தை இப்போது அவர் வீசியெறிந்த குளிர்பானக்கோப்பையை பார்த்தது. நிமிர்ந்து அப்பாவை பார்த்தது. தந்தைக்கு இப்பொழுது எதாவது செய்தாக வேண்டும். நிமிர்ந்து அந்த வாலிபரை நோக்கினார். என்ன செய்யப் போகிறாரென்று இப்போது கூட்டமும் ஆவலுடன் நோக்கியது.

"அங்கிள்"

அந்த வாலிபரின் காலைத் தட்டியவாறு அவரை அழைத்தது குழந்தை. அந்த வாலிபருக்கு ஏதோ புரிய ஆரம்பித்திருந்தது. குழந்தையை நோக்கினார். தந்தையும் அதிர்ந்து குழந்தையிடம் திரும்பினார் “என்னடா குட்டி” என்றவாறு. அவரது குரலில் பதட்டம் தெரிந்தது.

குழந்தையின் கவனம் அந்த வாலிபரிடம் இருந்தது. ஒரு தரம் திரும்பி குப்பைகளை பார்த்தது. பின் வாலிபரை நிமிர்ந்து பார்த்தது.

"உங்கப்பா வரலியா?"

வாலிபருக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. தந்தையும் குழப்பத்தோடு மகளை நோக்கினார்.

"குப்பை தொட்டி இல்லன்னாலும் இப்டிலா குப்பை போட கூடாது. தொட்டி எங்க இருக்கோ அங்கதா போடனும்."

அனைவரின் மௌனத்தின் நடுவே தீர்க்கமாய் ஒலித்தது அந்த மழலைக்குரல். அப்பாவின் மடியிலிருந்து எழுந்து தூரத்தில் கைகாட்டி சொன்னது.

"தோ அங்க இருக்கு. அங்கதா கொண்டு போடனும்."

சிலிர்த்தே விட்டது எனக்கு. அவளின் அப்பாவின் கண்கள் மின்னிக் கொண்டிருந்தது. மகளை பெருமிதத்துடன் வியந்து பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.

வாலிபர் சில நொடிகள் அக்குழந்தையை உற்று நோக்கினார். சுற்றிலும் இதை நோட்டமிட்டுக் கொண்டிருந்த கூட்டத்தையும் பார்த்தார். என்ன நினைத்தாரோ, வேகமாய் குப்பையை நோக்கி சென்றார். கோப்பையை எடுத்தவர் யாரையும் பார்க்காது நேராகத் தொட்டியிடம் சென்றார். தொட்டியினுள் போட்டவர் அதே வேகத்தில் வெளியே வந்தார். சட்டென்று ஒரு காலில் மண்டியிட்டு தந்தையின் மடியில் அமர்ந்திருந்த குழந்தைக்கு சமமாய் வந்தார்.

"Thank you." அவரால் அதற்கு மேல் எதும் சொல்ல இயலவில்லை.

"Welcome, uncle" என்று தலையை சாய்த்து புன்னகைத்தது குழந்தை.

நிமிர்ந்து அவளது தந்தையின் முகம் பார்த்து லேசாக தலையாட்டி விட்டு எழுந்து, மழையில் நனைந்தவாறே வேகமாய் வெளியில் சென்று மறைந்தார்.

அவளது தந்தை கண்கள் பனிக்க அமர்ந்திருந்தார். மடியிலிருந்த குழந்தையை கட்டிக்கொண்டார். அவர் கைகளின் மீது தன் கைகளை வைத்துக்கொண்டு மீண்டும் மழையினுள் தன் தேடலைத் தொடங்கியது குழந்தை.

0 notes &

மழை கண்டால் மழலையாகவும், மழலை கண்டால் மழையாகவும் மாறிப்போகிறது மனது.. #Rain #green #trees #nature

மழை கண்டால் மழலையாகவும், மழலை கண்டால் மழையாகவும் மாறிப்போகிறது மனது.. #Rain #green #trees #nature

Filed under green trees rain nature

0 notes &

ரயில் பயணங்களில்

ரயிலுக்காக காத்திருப்பது அப்படியொன்றும் சுகானுபவமாக தெரியவில்லை. கொஞ்சம் சிறு வயதில் இதற்காக ஏங்கியது போல் மங்கலாய் ஒரு ஞாபகம். கொசு கடிக்கிறது. சற்று போதையில் ஒரு இளைஞர் கூட்டம் சத்தம் போட்டு பேசுகிறார்கள். இவர்களால் குப்பையை இம்மியளவும் குற்ற உணர்வின்றி தண்டவாளத்தில் வீச முடிகிறது. வழியனுப்ப வந்தவன் மண்டை காய்ந்து 2048 விளையாடுகிறான். கொஞ்சம் optimism பழகலாம் என்று நினைத்தால் கொசு விடுவதாக இல்லை. என் பயணத்துணை அன்பர்கள் இன்னும் வந்தபாடில்லை. நேரமே வந்ததற்கான வசவுகளை வேறு வாங்கி கட்டிக்கொள்ள வேண்டும்.

ஒவ்வொரு அறிவிப்புக்கு முன்னும் ராம்ராஜ் வேஷ்டிக்கு சல்யூட் அடிக்கிறார்கள். இன்னும் கொஞ்சம் காத்திருந்தால், நிறைய மொழிகளில் வண்டி வருகிறது என சொல்லி பழகி விடுவேன். ஒரு வழியாய் வண்டியும், வழித்துணை மக்களும் வந்து சேர்ந்தனர். தாமதமான காரணம்? வாசலில் புகைபிடித்து மாட்டி கப்பம் கட்ட நேரமானதாய் சொன்னார்கள். நள்ளிரவில் இவ்வளவு கண்டிப்பாக நடந்து கொள்வோர் பகலிலும் கடைபிடிக்கலாம். கொஞ்சம் நல்ல காத்தை சுவாசிக்கலாம்..

வண்டி வந்தவுடன் கிளம்பி விட்டது. ரயிலில் அப்பர் பெர்த் ஒரு சொர்க்க பூமி. விடியும் வரை, ஏன் விடிந்த பின்னும் கூட நன்றாக தூங்கலாம். பகல் நேரத்தில் ஜன்னலோர இரட்டை இருக்கைதான் வசதி. நன்றாக காலை நீட்டி சாய்ந்து கொண்டு ஜன்னல் வழி உலகை ரசிக்கலாம். வயல்கள், பாலங்கள், ரயில் காக்க காத்திருக்கும் மக்கள் என இத்யாதிகளின் எண்ணிக்கை மிக அதிகம்.

எப்போதும் நான் ஏறும் பெட்டியில் ஒரு வயதான தம்பதி இருக்கிறார்கள். அவர்களே கொண்டு வந்த சாப்பாட்டை சாப்பிட்டு விட்டு பெரிதாய் பேசிக் கொள்ளாமல் பயணம் முழுவதும் ஜன்னலின் வெளியே வெறிக்கிறார்கள். அவர்களை அறியாமல் உறங்கிப் போகிறார்கள். முதுமையின் மீதான பயத்தை அதிகரிப்பதில் இவர்கள் பங்கு அளப்பரியது.

இவ்வளவுதான் இந்த பயணத்துக்கு.. மறுபடி எப்போதாவது என் சோம்பல் வழிவிட்டால், புலம்பல் தொடரும்.

Filed under train journal rant tamil instagram